The story of a humane hero, an unmatched sovereign of the great Sri Lankan nation enriched with the noble philosophy of Buddhism, The King Gamani Abhaya ...
King Elara was an extremely ambitious young man who used to be a soldier and a spy under King Kharawela of Kalinga, who ruled Southern Kingdoms of India during second century B.C. Lately, this same young man arrives at Lankadveepa in the guise of an overseas naval chief to invade and thereby threaten the prosperity of the Kingdom.
Although Elara wins the Kingdom of Rajarata after having killed King Asela, there were two things that constantly bothering him. Firstly, the kingdom of Ruhuna that continued to be independent and therefore out of the menacing clutches of the invader. Secondly, a certain prophecy inscribed by King Devanampiyatissa.
After many years, the Machiavellian Advisor of Elara, Bhattara finds the inscribed prophecy which alludes to a King called Gamani Abhaya who would secure the Kingdom of Rajarata and build a massive pagoda (dageba) at the center of it. Soon after, Bhattara along with Elara starts scheming sly tactics against the prophecy.
However, as the Son of King Kavantissa and Queen Vihara Mahadevi and thus the rightful heir to the throne, King Gamani Abhaya implements war strategies overpowering the counter tactics of Elara and every other battle plan witnessed by King Gamani Abhaya's contemporary world.
For the sake of the spiritual ideology he held and for the country painted in that ideology, King Gamani vanquishes Elara yet he doesn't let the people forget the humanity that was rooted within the enemy, thus King Gamani universalizes his own profound humanity to a great deal.
ක්රිස්තු පූර්ව 2 වන සියවස තරමේ ඉන්දියාවේ දක්ෂිණාපථ රාජ්යයන් යටත් කළ, කාලිංගයේ ඛාරවේල රජු යටතේ, සෙබළෙකු සහ චරපුරුෂයකු වශයෙන් කටයුතු කළ අතිශය විජිගීෂාත්මක තරුණයකු වූ එළාර, පසු කලෙක පාරසමුද්රික නැවිපතියකු වශයෙන් කටයුතු කරන මුත් ඔහු ලංකාද්වීපයට පා තබන්නේ අනාරක්ෂිත සෞභාග්යමත් රාජ්යයක් අත්පත් කරගන්නා ආක්රමණිකයකු වශයෙනි.
අසේල රජු මරා දමා රජරට රාජ්යය අත්පත් කරගත් නමුදු, ඔහු හැමවිට ම කනස්සල්ලට පත්කළ කාරණා දෙකක් විය. එකක් නම් ස්වාධීනව පැවැති රුහුණු රාජ්යය ය. අනෙක නම් දේවානම්පියතිස්ස රජු විසින් ස්ථාපිත කොට පැවැති එක්තරා අනාගත වාක්යයක් ය.
රජරට රාජ්යය අත්පත් කරගෙන එහි මධ්යයේ රත්නමාලී නම් මහා දාගැබක් තනවන ගාමණී අභය නැමැති රජකු පිළිබඳව වන මෙම අනාගත වාක්යය යළිත් සොයාගන්නා භට්ටාර නැමැති එළාර පුරෝහිතයා එළාර රජු සමඟ එකතුව එම අනාවැකියට එරෙහිව අතිශය සියුම් උපාය උපක්රම ගණනාවක්ම ක්රියාත්මක කරන්නේ ය.
එහෙත්, රුහුණු රාජ්යයේ කාවන්තිස්ස රජුටත්, විහාර මහා දේවි බිසවටත් දාව උපදින ගාමණී අභය කුමරුවා මේ සියලු සැලසුම් ව්යර්ථ කරමින් එළාර රජුට එරෙහිව ගොඩනඟන යුද ක්රියා මාර්ගය ලෝකයේ මිනිසුන් එතෙක් අත්දැක ඇති ඕනෑම යුද ක්රියාමාර්ගයකට වෙනස් එකක් වන්නේ ය.
තමා මහත් සේ විශ්වාසය තබන ආධ්යාත්මික දර්ශනයත්, ඒ දර්ශනය රැඳී තිබෙන රටත් වෙනුවෙන් ගාමණී අභය විසින් ආක්රමණිකයා බිම හෙළන ලද මුත්, ආක්රමණිකයා තුළ වුව පවත්නා මනුෂ්යත්වය ඔහු ඒ මොහොතේ දී ම ඔසොවා තබන්නේ ය. එසේ කිරීම මගින් ගාමණී අභය පළකළ මනුෂ්යත්වය විශ්වීය වූවක් වන්නේ ය
